Δημοφιλή

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

22 Ιουλίου μια τραγική επέτειος για την Πυροσβεστική οικογένεια (Ιστορικό-φωτογραφίες)

                    22 Ιουλίου μια τραγική επέτειος για την Πυροσβεστική οικογένεια (Ιστορικό-φωτογραφίες)


Η Πυροσβεστική ”οικογένεια”,για μια ακόμη φορά στο βωμό του καθήκοντος,έχασε τα παιδιά της…

Αλλά  η ημέρα αυτή,αποτελεί τραγική επέτειο και για τους εθελοντές Δασοπροστασίας -Δασοπυρόσβεσης και ιδιαίτερα της Καισαριανής,που έχασαν, το δικό τους παιδί…
22 Ιουλίου 1998 και ώρα 13:45 Πυρκαγιά

εκδηλώθηκε στον Υμηττό στην περιοχή της Ηλιούπολης,σε χαράδρα που βρίσκεται στο τέρμα του οδού Νεύτωνος και στο πλάτωμα του Καρέα.
Οι άνεμοι φυσούσαν μανιασμένα και η πυρκαγιά εξαπλώθηκε γοργά…
Μαζί με τις δυνάμεις της Πυροσβεστικής,οι εθελοντές της Ηλιούπολης και οι δημοτικοί υπάλληλοι,ρίχτηκαν άμεσα στην άνιση -λόγω συνθηκών- μάχη με τη φωτιά….
Το παρόν έδωσαν και οι εθελοντικές ομάδες Βύρωνα και Καισαριανής,που έμελλε να πληρώσει το τίμημα της συμμετοχής της,μέσα από την απώλεια του Δημήτρη,που όνειρο του,ήταν να γίνει Πυροσβέστης και που τόσα χρόνια μετά,δεν ξέχασε κανείς…Πως θα μπορούσαν άλλως τε.
Είναι αδύνατον να αποτυπώσει κανείς με τις λέξεις,την κατάσταση που επικρατούσε ,υπό τους ηχους του αέρα που σφύριζε μανιασμένα και της φωτιάς που γρύλιζε απειλητικά… Το μόνο που περιγράφει την κατάσταση,έστω και μονολεκτικά,είναι:KOΛΑΣΗ
Ο επιχειρησιακός επικεφαλής,έδωσε διαταγή να αποχωρήσουν όλα τα οχήματα…

Δυστυχώς όμως,ένα όχημα,δεν πρόλαβε…

Το πλήρωμα του,επιχειρούσε κατάσβεση γύρω από το όχημα…Λίγο αργότερα βρέθηκαν δίχως ζωή,στο μονοπάτι που οδηγούσε προς τη ρεματιά,εκεί όπου και ξεκίνησε η φονική πυρκαγιά..
Οι αναμνήσεις θολές,όπως ο καπνός,που έπνιξε τον ουρανό της Ηλιούπολης
Αλλά πως μπορεί να ξεχάσει κανείς,να μην κρατά δυνατά και καθαρά στη μνήμη του,εκείνους που χάθηκαν;
Να μην θυμάται,εκείνη την τραγική λεπτομέρεια, την τραγική ειρωνεία της τύχης; Ενώ το πλήρωμα ”χάθηκε”,το όχημά τους,εκτός από το λάστιχο,που ήταν λίγο καμένο,δεν  έπαθε τίποτε άλλο. Βγήκε αλώβητο από τη φωτιά,που ”πήρε” τη ζωή τους και στέρησε το χαμόγελο από τα χείλη των παιδιών τους,των γονιών…Που σημάδεψε για πάντα την μνήμη,όλων όσων έμελλε να ζήσουμε  άμεσα την τραγική ιστορία…
Δεν ξεχάσαμε ποτέ και συχνά περνάμε από το μνημείο που έφτιαξε ο Δήμος Ηλιούπολης,για έναν χαιρετισμό,ενός λεπτού σιγή κι ακόμη με το γιατί στα χείλη,να μένει μετέωρο,δίχως απάντηση…
Οι απλοί εκείνοι περιπατητές,που δεν έζησαν τον εφιάλτη,δεν γνώριζαν,στέκουν κι αυτοί ευλαβικά για έναν χαιρετισμό,στους ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
Και είναι σαν να τους βλέπεις μπροστά σου,αέρινες φωτεινές φιγούρες,να σου χαμογελούν…
Να καμαρώνουν το δάσος,που με τόση φροντίδα οι εθελοντές  καθάρισαν,δεντροφύτευσαν,πότισαν και πρασίνισε ξανά…

ΣΑΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ Η ΗΜΕΡΑ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΤΟΠΟ ΕΔΥΣΕ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ  ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΣΤΗΘΗΚΕ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥΣ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΕΙ ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΡΙΣΑΓΙΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ
ΑΘΑΝΑΤΟΙ και ας γίνουν οι φωτεινοί σηματοδότες στους νεότερους,όπως για εμάς τους μεγαλύτερους,στο δρόμο προς το καθήκον,έναν δρόμο,που δεν ξέρω αν αξίζει να χάσεις τη ζωή σου βαδίζοντας τον,αλλά είμαι βέβαιη,πως είναι τιμή σου να φύγεις με αυτό το τρόπο…
Νικολέττα Βσιλοπούλου

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ







(φωτογραφικό υλικό.ΓεώργιοςΤατάκης-Νικολέττα Βσιλοπούλου)

0 σχόλια: